تورکمن صحرارویدادهاسیاسی

18 بهمن سالروز شهدای تورکمن. گرامی باد یاد شهدای جنبش ملی تورکمن

ترور وحشیانه توماج و چند تن از رهبران کانون فرهنگی سیاسی خلق ترکمن در ترکمن صحرا در اولین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی را آغاز ماشین کشتاری خواند که تاکنون ادامه داشته است. توماج و سه نفر دیگر از رهبران ترکمن پس از شکنجه‏ های وحشیانه در ۲۹ بهمن ۱۳۵۸ اعدام و جسدشان در ۱۲۵کیلومتری جاده بجنورد در زیر یک پل رها شد. اعدامی که ابتدا با تکذیب دخالت نیروهای حکومتی روبرو شد اما سال ها بعد صادق خلخالی در مجلس اعلام کرد که این جنایت به دستور مقامات درجه اول  انجام شده است.


                    

سخنان مادر قهرمان، قوربانتأچ اجه در مراسم چهلم شهید توماج و همرزمانش:

                                        “ایل گـۆیـجی، سیل گـۆیجـی”

“ای خلق ما، ترکمن ها! فرزند قهرمان من توماج در راه آرمان خلق شهید شد و جانش را فداکرد. دراین راه پیگیر باشید و با استقامت تمام پیش روید. این قهرمان ها سنگر شما هستند. از شهادت این قهرمان ها و از آنچه بر ما گذشته، از این وقایع تجربه ها می آموزیم و این تازه اولین تجربه هاست. هنوز اول کار است. اگرجدی و پیگیر نباشیم سنگری که این چهار قهرمان برپا داشتند درهم میشکند.
 متحدشویم. بنی صدر و خمینی وخلخالی جلاد برای خلق ها بدبختی ببارآوردند. راه فرزندم راه حقیقت بود. راهی برای تمام شما. فرزند سی ساله ام فدائی این راه بود. فدائی این راه شد. این راه را بشناسید و از حق خود دفاع کنید. تا با هم نباشید پیروز نمی شوید. نگاهدارندۀ این راه باشید. پسرم جانش را در این راه فدا کرد. چهارقهرمان فدائی این راه شدند. توماج یکپارچه آرزو بود. برای زحمتکشان کارکرد و سختی کشید.

ای ترکمن ها! به راه توماج بروید. زندگی زحمتکشان ترکمن، یعنی کار و فداکاری. فئودالها درخت های بی ثمرند. پس متحد شوید و قدرت بگیرید. “ایل گویجی، سیل گویجی”. بگوئید زنده بادآنها. گفته های مرا درقلب خود بکارید و درسرتان بپرورید. من ازشما دفاع می کنم. من مادرتوماج هستم. من مادر خلق هستم. توماج این افتخار را نصیب من کرد. ای ترکمن ها، برخیزید و دفاع کنید. نه از توماج، ازخلقتان دفاع کنید.”

«توماج  فقط فرزند من نیست، فرزند تمامی خلق ترکمن است.»

    روستای “یُلمه سالیان”- در چهلمین روز شهادت فرزند راستین خلق ترکمن، توماج روستای یلمه سالیان زادگاه وی از هزاران نفر از زحمتکشان، اعم از دهقان و غیره دانش آموزان و رزمندگان انقلابی خلق ترکمن موج میزد .

روز جمعه ۹/۱ /59 همه این مردم در مراسم چهلم شهید توماج و سایر فرزندان خلق ترکمن شرکت کردند تا یاد روزشان را با شکوه هر چه تمامتر برگزار نمایند. در تاریخ مبارزات مردم ترکمن صحرا، جمع شدن این عده کثیر از زحمتکشان، روشنفکران، رزمندگان انقلابی و سایر نیروهای آزادیخواه برای گرامی داشت يك شهید کم نظیر بوده است.

مردم ابتدا در یك میدان وسیع اجتماع کردند و پس از آن راهپیمایی در خیابانهای ده را آغاز نمودند. آنها یکصدا فریاد میزدند: شهید خلق ترکمن، راهت ادامه دارد … توماج، مختوم، واحدی، جرجانی، فریاد برکشیدند، مرگ بر آمریکا، مرگ بر آمریکا …. جلاد آمریکائی، جلاد تل زعتر جلاد خلق ما شد …. ستاد خلق ترکمن، سنگر زحمتکشان علیه امپریالیسم… ترکمنها با مشتهای گره کرده به گندمهایی که با خون دل پرورانده بودند نگاه میکردند و بیاد فرزندانی که برای رهایی دهقانان و سایر زحمتکشان ستمديده ترکمن و همه خلق ایران جانشان را فداکرده بودند فریاد میزدند “درود بر سرزمین شوراها”. اگر از چشمان کسی اشك نمی آمد، دلش خون گریه میکرد. ترکمنها فریاد می زدند: “بیرلشمک، چالیشماق، شورالارى قوراماق” ( اتحاد، مبارزه، برای حفظ شوراها).

این راهپیمایی نزديك دو ساعت بطول انجامید و در خاتمه راهپیمایان در میدان ده اجتماع کردند. قبل از هر چیز از مردم خواسته شد که برای احترام به شهدا یکدقیقه سکوت کنند و سپس يك نفر در مورد برگزاری این مراسم سخنانی ایراد کرد. آنگاه مادر توماج پشت بلند گو رفت. مادر راستین یك ترکمن، بدون کمترین تزلزل، با قاطعیت فریاد می زد: “توماج فقط فرزند من نیست، فرزند تمامی خلق ترکمن است” ….. او همه ترکمنها را به اتحاد دعوت کرد و گفت: “در این موقعیت ما باید همگی متحد شویم، دشمنانی هستند که قصدشان توطئه کردن است. این توطئه ها از طرف زمینداران است. الان شما خودتان خوب میدانید که همین خلخالی جلاد ما را بدبخت کرده، همین خمینی ما را به بدبختی کشیده، ما را آواره کرده، الان شما میدانید که راه توماج و رفقای او درست بود ، پس با همدیگر متحد شوید و راه آنها را ادامه دهید.”

 مردم با مشتهای گره کرده بصدا فریاد برآورد ند: “درود بر تو مادر فدائی، درود بر تو مادر فدائی.”

سپس بر ادر توماج مختصری از زندگی مبارزاتی او را برای مردم توضیح داد و گفت: “شیرلی چندین سال در زندانهای کمیته و قصر مورد شکنجه قرار گرفت و حبس کشید. یکبار من به ملاقاتش رفتم، نتوانستم او را بشناسم، بس که شکنجه شده بود. او حتی نام برادر و خواهرهای خود را هم فراموش کرده بود.”

آنگاه یکی از اعضای اتحادیه دهقانی روستائی “بی بی شیروان” در مورد شوراها سخن گفت و نظر خود را در مورد لزوم حفظ همبستگی مردم برای حفظ شوراهای واقعی مردم بیان کرد . بعد از آن چند پیام خوانده شد و در آخر نیز قطعنامه این مراسم توسط نماینده “کانون فرهنگی-سیاسی خلق ترکمن” و “ستاد مرکزی شوراهای ترکمن صحرا” برای مردم قرائت شد.

برچسب ها

نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
بستن