تورکمن صحرا

قادئردان جافار آرامئزدان ایر گیتدی!

آجی حابار تیز یایرار دییلیشی یالی دوین 2020- نجی یئلئنگ – ژوئیه آیئ نئنگ 10-نده  گول عمرینی تورکمن حالقی نئنگ ارکینلیگی اوغروندا صارپ ادن، دوغدوق دیاریندان مهاجرت اتمأکه مجبور قالان قادئرلی دوغانئمئز هم دوستومئز،جافار پیری برلین سأهرینده آرادان چئقئپدئر.

مرحومئنگ یاتان یری یاغتی بولسون. آدی و یادی یاشار.

آرنه(امین)گلی

11 ژوئیه2020

———————————————————————————————————————————-

عصر یکی از روزهای اواخر تابستان ویا اوایل پائیز سال 1362/1983 خانواده ای با یک بچه به جمع پناهجویان ایرانی در اردوگاه «کمونالنیک» آورده شده. همشهری هایش زود او را شناختند و بسوی اش رفتند. به این ترتیب دیگران از جمله من نیز با او آشنا شدیم.
از اواخر آپریل سال 1984 درشهر داش حوض اقامت یافتیم. چند روز پس از اقامت مان اول ماه مه «روزجهانی کارگر» فرا رسید وما برای تماشای رژه ی گروههای مختلف زحمتکشان استان، از کارگران و دهقانان گرفته تا صیادان و کارمندان و دیگر گروههای اجتماعی رفتیم.

جعفر در دوره ی باز سازی دمکراتیک و علنی «اتحاد جماهیر شوروی» اقدام به مهاجرت دوم نمود وبه جمهوری فدراتیو آلمان پناهنده شد و در شهر برلین اقامت یافت.
اول ماه مه امسال در روزهای قرنطینه سه ماهه براثر «بحران کرونا» فرا رسید ومن بهمراه همسرم در موقع برگشت پس از گشت زدن درمکان های برگزاری جشن روز جهانی کارگر درسال های قبل به تلفون جعفر زنگ زدم تا بیست دقیقه بعد بیاد کنار پنجره وباهم حضوری دیدار و حال احوال پرسی کنیم.
عصر امروز دهم ژوئیه 2020 آخرین دیدارم که در واقع وداع با او بود حدود یک و نیم ساعت قبل از وفات اش صورت گرفت و برایم دقایق بسیار دردناکی بود.
یادش گرامی باد
مرحوم دوستیم جعفر پیری نینگ ایزی یاراسین وغالان لاری نینگ یاشی اوزین بولسین.

برچسب ها

نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
بستن