احزاب و جمعیت هااخبار ویژهاز خاطرات و تجربیات دیگراناعلامیه هاتورکمن صحرارویدادها

بیاد سیروس مبارز سترگ جنبش ملی-دمکراتیک تورکمن!

با درودهای بی پایان

به: مرکز مطالعات تورکمن! متاسفانه امروز صبح یکی از رفقا از گنبد تماس گرفت و خبر ناگواری را به من دادند. « سیروس بابایانی» انرژی اش رها و در جریان سیال به کیهان پیوست.

رفیق سیروس در ۱۶ سالگی به اتهام قیام مسلحانه علیه ج. ا. ا در دو جنگ تحمیلی گنبد به مدت ۷( هفت) سال تمام در زندان های اوین و زندان شهربانی گنبد زیر شکنجه و زندان قرار گرفت. ایشان به اتهام قیام… به اعدام محکوم شد اما به دلیل صغری و نوجوان بودن با تخفیف رای دادگاه تحدید نظر انقلاب محکومیت اش به هفت سال تقلیل یافت. . وی دارنده (لیسانس) کارشناس ادبیات فارسی . فارغ التحصیل دانشگاه پیام نور گنبد. با تز پارسی سرایان ترک زبان با درجه عالی تحصیلات خود را به اتمام رساند. ایشان به عنوان فعال فرهنگی در ترکمن صحرا فردی شناخته بود. به زبان های ترکی استانبولی. روسی و عربی و انگلیسی تسلط کامل در حد مکالمه و ترجمه. دارا بود. و در ویرایش نوین رسم الخط ترکمنی در کنفرانسی که جهت رسم الخط واحد در ترکمن صحرا به ایراد سخنرانی و ارایه نظرات پرداخت.

ایشان به دلیل زندانی بودن طولانی در حمام زندان در حالت لخت در زمستان به بیماری سخت ریوی دچار بود و از ان رنج می برد. اما با این وجود به کار ترجمه اثار ترکمنی می پرداخت. رفیق سیروس را می توان شهید زنده جنگ های دوگانه ی گنبد دانست. ایشان هم رزم شهید ابراهیم ندیمی بود. که این دو در تحصیل مهمات برای ادامه ی مقاومت نقش برجسته ای داشتند. وی زیر خالی شدن یک خشاب گلوله که خود را لای درخت کهن و بزرگی سنگر گرفته بود. به طور باورنکردنی جان سالم به در برد. وی موجب فرار یکی از هم رزمان اعدامی از زندان بندر تورکمن بود. که وی را سالم به مقصد تهران هدایت و وی را تحویل چند تن از رفقا داد. این فرد هنوز در قید حیات می باشد. وی مرودات نزدیکی با رفیق توماج داشت. به خصوص از فامیل های نزدیک مادری محسوب می شد. مادر وی به دلیل فامیلی توماج در تحویل اجساد ۴ اذرخش جنبش شورایی تورکمن صحرا نقش اساسی و اولیه داشت و ان ها را از درب ورودی زندان شهربانی گنبد تحویل گرفت. ایشان با احمد برادر شیرلی مراوده خانوادگی و نزدیکی داشت و در نظر داشت بنیاد توماج را در زمان مناسب بنیان نهد. او با نوسازی منزل پدری شیرلی که احمد در نظر داشت، مخالف بود و معتقد بود منزل وی باید به اثار تاریخی جنبش ملی تورکمن در دوران مبارزات نوین تبدیل به موزه شود.

رفیق سیروس در طی ازادی از زندان در سال ۱۳۶۶ ازدواج نمود. یادم میاید که در شب عروسی که رفقای نزدیک در اتاق منزل پدری جمع بودیم با رقص حماسی از جنبش ۵۸ یاد کرده و با شعارهایی از انها و رفقای شهید یاد می کرد. وی صاحب دو پسر شد. و در طی این مدت از حیاتش تا لحظه ای که انرژی پولادین اش از قفس جسم رنجور اش ازاد شد. زیر نظر دستگاه و شکنجه روانی بود. اما او با اراده ای راسخ با ایمان و معتقد به پیروزی راه ازادی ملت تورکمن بود. وی را باید به عنوان یک رزمنده اهل قلم دانست. باید خاطر نشان نمود در مطالعه کتاب چهار اثر نظامی مائوتسه تونگ که در سال ۵۸ مطالعه نمودم. در یک سخنرانی گفته بود: « نویسندگان و شاعران باید هنر نظامی جنگ خلق ( شیوه نوین مبارزه چریکی» را باید بدانند. و سیروس قلم بدستی بود که به عنوان یک چریک و قهرمان ملی نه تنها اثار جنگ های چریکی را مطالعه نموده بود. به عنوان پراتیک هم ان را به اجرا گذارد. هر چند او مخالف مبارزه قهرامیز بود. اما معتقد بود دفاع قهرامیز را بنا به بیانیه حقوق بشر مجاز می دانست.

بحث پیرامون زندگی نامه وی و دیگر جان باخته گان و پیشگامان جنبش طولانی و گفته ها در این گزارش خبری نمی گنجد و نیازمند نگارش کتابی جداگانه با همگاری خانواده شهدا و رفقای در قید حیات می باشد. امیدوارم نام و خاطره و یاد این رفیق از دست رفته در تاریخ سیاسی نوین تورکمن صحرا برای ایندگان به ثبت رسد. « حافظه تاریخی مان را فراموش نکنیم.» یاد این رفیق عزیز گرامی و جاوید وراهش پاینده باد.

با احترام:

رفیق جهان

 

برچسب ها

نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا
بستن